Langs de snelweg staat een motel waar een vrouw vastzit. We weten niet wat haar vasthoudt, en waarom. Maar ze zit daar, en ze probeert zichzelf bezig te houden. Is dit de eerste keer is dat zij er is, of verblijft ze hier al weken? Waarom is ze niet op haar gemak? Herinneringen van een eindeloze autorit komen als absurdistische interludes voorbij, terwijl haar rusteloosheid groeit en haar vermogen om het haarzelf comfortabel te maken in de kamer gestaag afneemt. Langzaam aan worden we meegenomen in haar fysieke, steeds absurder wordende, pogingen om de leegte en onrust te overwinnen. En als de gehele ruimte en haar wezen door de nietsontziende leegte wordt verslonden, hoe kan zij deze leegte dan nog omarmen? Hoe kan iemand in een totale tussenruimte, waarvan een motelkamer een ultiem voorbeeld is, vrijheid vinden? Met Motel enseneert Charles Pas een mens in een interpersoonlijke crisis, die verwoed een poging doet om haar onrust en leegte te vullen in de liminale ruimte van een motelkamer. Deze fysieke tussenruimte loopt parallel aan de emotionele tussenruimte. De drang tot invulling die contextloosheid en onvermogen tot definiëren met zich meebrengt, zijn voor Pas de grootste inspiratiebronnen geweest binnen het maakproces van Motel. Zijn we slechts een stip in ruimte en tijd? Een persoon voor een ander, een verzameling atomen, een zelf met een verleden, heden en toekomst, een bewustzijn dat verdwijnt zodra het er was? Of is het mogelijk dat te overstijgen? Kunnen we een uitweg vinden uit onze realiteit, onze existentialiteit doorbreken, en zo meer zijn dan de stip die we lijken te zijn?