Op een doordeweekse dag staat er een verwarde, naakte jongeman midden op een stadsplein. Hij heet Kasper. Niemand weet waar hij vandaag komt, hij kan nauwelijks praten. Lopen doet hij zonder dat hij lijkt te weten hoe het moet. Wat hij wel kan zeggen: ik wil zoals mijn vader. Wie is deze jongen? Wie wil hij worden? En wat kan hij ons vertellen? Geïnspireerd door het waargebeurde verhaal van Kaspar Hauser, onderzoeken Charles Pas en Stephen Liebman met ‘How to Play Kasper’ de perfecte mens: onbeschreven, weerloos en klaar om gesmeed te worden. We zien hoe deze mens leert bewegen, leert spreken, leert eten. Het gaat hem niet makkelijk af, maar zijn wilskracht is groot en zijn leercurve snel. Wat zal er van hem worden? Iemand die leert spreken, wordt gedwongen zich aan te passen aan de heersende normen. Taal is daarbij een zeer destructief machtsmiddel dat per definitie verdeeld. Iemand die leert bewegen past zich ook aan. Aan de fysieke normen van de maatschappij, en de beperkingen die de wetten van de natuur ons opleggen. Het is dit spanningsveld van conformering dat Charles Pas en Stephen Liebman opzoeken. Op abstracte, poëtische en soms bijna absurdistische manier tonen zij hoe de weerloze mens door woorden (van hemzelf of van zijn omgeving) wordt gemanipuleerd. Zij baseren zich hierbij op verschillende naslagwerken, de teksten van Kaspar Hauser zelf, en het stuk dat Peter Handke over hem schreef in 1967.